De angst van Grimalt. Wat een selectief geheugen

Vicent Grimalt is terug. En hij is bang. Zo bang dat hij heeft besloten terug te keren naar de eerste lijn van de politiek en een artikel te ondertekenen op Denia.com, «Ens hi juguem molt», om ons te waarschuwen voor alle verschrikkingen die ons wachten als de rechterzijde gaat regeren. Hij spreekt over fascisme, teruggang en bedreigde rechten. Hij stelt zelfs dat links angst niet als verkiezingswapen gebruikt, om vervolgens uit te roepen dat zijn tegenstanders angst aanjagen. Een behoorlijk opvallende tegenstrijdigheid. Maar wat werkelijk interessant wordt is wanneer hij ons uitnodigt naar het verleden te kijken. Laten we dus kijken, meneer Grimalt. Hoewel ik vermoed dat de reis niet bepaald die is die u zich had voorgesteld.

Beginnen we met ETA. Met bomexplosies, kogels in de achterhoofd, vermoorde kinderen en gezinnen die decennia lang in terreur hebben geleefd. Dat was pas angst, meneer Grimalt. En je hoeft niet ver weg te gaan om het je te herinneren. Op 30 januari 2005 liet ETA een rugzak met vijf kilo springstof exploderen in hotel Port Dénia, tegenover Marineta Cassiana. 190 personen moesten worden geëvacueerd en vijf personen hadden medische hulp nodig. Het was de laatste van de zeven aanslagen die de groep in Dénia en Xàbia pleegde.

En het blijkt dat de PSOE parlementaire akkoorden heeft gesloten met EH Bildu, een partij die in 2023 44 kandidaten presenteerde die veroordeeld waren voor aan ETA gerelateerde misdrijven, zeven van hen voor moorden. Verdient dat niet enige bezinning wanneer er over bedreigingen voor de democratie wordt gesproken? En laten we doorgaan met Ábalos, Koldo en Cerdán, drie mannen die fundamentele posities innamen in de omgeving van Pedro Sánchez. Twee veroordeeld en de derde onder onderzoek nadat hij in gevangenis is geweest. Voeg daarbij een veroordeelde procureur-generaal, gerechtelijke procedures die de familieomgeving van de president treffen en onderzoeken naar Leire Díez en vermoedelijke manoeuvres tegen de rechterlijke macht. Tot het punt dat een vrouw verbonden aan een drugsbende clan tegen de UCO heeft verklaard dat personen uit die kring met haar spraken over het "elimineren" van de rechter die de broer van de president onderzocht. Bezorgd u dat niet, meneer Grimalt? Want alle deze geschiedenis van schandalen en gerechtelijke kwesties geeft ons gewone burgers angst. Veel angst. Maar u verkiest ons te waarschuwen voor ellenden die nog niet hebben plaatsgevonden.

En ondertussen heeft Spanje problemen die geen glazen bol nodig hebben: wachtlijsten in de gezondheidszorg, moeilijkheden om huisvesting te vinden, onzulken in het spoorwegverkeer en een tragedie in Adamuz die 46 doden heeft opgeleverd en waarvan de verantwoordelijkheden nog steeds onder onderzoek zijn. La Palma, de DANA en de branden hebben ook zeer ernstige vragen achtergelaten over de manier waarop het overheidsoptreden verliep. Om niet te spreken van Ceuta, waar een massale toestroming van meer dan 70.000 personen de grens overspoelde en het reactievermogen van de staat op de proef stelde, ondanks eerdere waarschuwingen. Openbare diensten zijn niet voorbeeldig omdat een politicus dat vanuit een tribune verkondigt. Ze zijn het wanneer ze echt goed functioneren. En de talrijke gebreken waar burgers onder lijden, verdienen antwoorden, geen triomfalistisch taalgebruik. Als Grimalt vindt dat de rechterzijde rechten wil beperken, is het redelijk haar concrete maatregelen, programma's en voorstellen te eisen. Rampen aankondigen zonder hun grondslag uit te leggen, kan nuttig zijn voor een verkiezingscampagne, maar vervangt geen argumenten.

En dit aankondigen van ellenden lijkt een specialiteit van meneer Grimalt te zijn geworden. Altijd catastrofes voorzien, altijd ons waarschuwen voor de gevaren die ons wachten, altijd het ergste aannemen voordat het gebeurt. Hij zei het zelf in mei, naar aanleiding van het Tamarindos-project: "Ik ben er erg bang voor". De Nostradamus van Dénia heeft besloten zijn horizon te verbreden en durft nu de toekomst van heel Spanje te voorspellen. Maar voordat u zich zo veel zorgen maakt over wat morgen zou kunnen gebeuren, zou u misschien beter naar de stad kunnen kijken die u elf jaar lang hebt bestuurd. Bewoners klagen over vuil, donkere straten, gaten in het wegdek, verloederde voetpaden en groenstroken die meer bruin dan groen zijn. Moeten we vrezen dat dat alles nog erger wordt? Of zouden we moeten beginnen met het vergelijken van de Dénia die u aantrof met degene die u achterliet? En vooral vragen naar het Algemeen Plan dat uw regering verdedigde, naar de gerechtelijke beroepsprocedures en naar mogelijke schadevergoedingen die met iedereen's geld zouden kunnen worden betaald. Want als stadsplanningsbeslissingen miljoenverantwoordelijkheden genereren, zal de burgemeester die niet uit zijn eigen zak betalen.

Burgers hebben niet nodig dat iemand ze voortdurend aanwijst wie ze moeten vrezen. Ze hebben informatie, resultaten en politici nodig die bereid zijn verantwoording af te leggen voor hun beslissingen. U heeft alle recht uw tegenstanders kritisch te bekijken, meneer Grimalt, maar uw voorspellingen zijn geen bewezen feiten en uw eigen verantwoordelijkheden kunnen uit het debat niet blijven.

U eindigt met te zeggen dat we veel op het spel zetten. U heeft gelijk. We zetten in op het feit dat democratie meer is dan een wedstrijd om alarmen. We zetten in op het feit dat alle partijen, ook de uwe, zich aan dezelfde toets onderwerpen. En we zetten, vooral, in op het feit dat politici burgers stoppen met behandelen als kinderen die bang moeten worden gemaakt om "goed" te stemmen.

Ga dus door met naar de toekomst te kijken, meneer Grimalt. Maar volgende keer dat u ons aanbeveelt naar het verleden te kijken, sluit uw ogen niet op het moment dat u naar het uwe moet kijken.