← VoorpaginaDe stad die onder onze voeten verdwijnt
Dénia bruit van gastronomie, erfgoed en toeristische attracties, terwijl de straten zich vullen met gaten, duisternis en verdwijnende wegmarkeringen. De verwaarlozing groeit langzaam. En de veiligheid mag niet wachten tot er een ongeluk gebeurt.
El Aguijón
Zondag 22 november 2026, 09:34 · 2 min leestijd
El Aguijón is gaan wandelen door Dénia. Niets bijzonders. Een gewone wandeling door gewone straten. Het bijzondere is vast te stellen hoeveel dingen we uiteindelijk als normaal hebben geaccepteerd.
Dénia verdwijnt. Letterlijk. Voetgangersoversteekplaatsen vervagen, wegmarkeringen wissen uit en wegmarkeringen op het asfalt verdwijnen. Gaten, vuil en slecht verlichte straten nemen toe. Ondertussen lijkt het gemeentebestuur regeren van een stad te hebben verwisseld met het laten oud worden.
Het merkwaardige is dat dit niet ineens gebeurt. Verwaarlozing heeft een voordeel voor wie regeert: het vordert zo langzaam dat bijna niemand merkt hoeveel we zijn achteruitgegaan. Als iemand die elk jaar een kilo aankomt en op een dag op de weegschaal stapt en ontdekt dat hij honderd kilo weegt. Dénia groeit al te lang door slordigheid. En het begint zich al af te tekenen.
Je hoeft maar naar elke buurtdiscussie te luisteren. De klachten herhalen zich: vuile straten, kapot asfalt, onzichtbare zebrapadenoversteekplaatsen, onvoldoende verlichting. In het privé spreekt men veel duidelijker dan in het openbaar. Misschien omdat het in een stad als Dénia nog steeds lastig is aan te geven wie "de leiding hebben". Maar dat veel mensen zwijgen nu betekent niet dat ze achter gesloten deuren tevreden zijn.
Tertussen blijven we trots zijn op gastronomie, erfgoed, feesten en toeristische attracties. Onberispelijke brochures, prachtige foto's en grootse woorden over de Dénia die we willen zijn. Jammer genoeg is de werkelijkheid, als je uit de brochure stapt en op straat loopt, aanzienlijk minder fotogeniek.
En hier komt het werkelijk ernstige. We hebben het niet alleen over esthetiek. We hebben het over veiligheid. Een gewiste zebraoversteekplaats, een kuil en een donkere straat zijn niet drie kleine verstoringen. Samen vormen zij een combinatie die meer dan genoeg is om een ongeluk te veroorzaken. Drie ingrediënten van dezelfde tijdbom.
Als de recente spoorwegtragedies ons iets moeten leren, dan is het dat preventie en onderhoud geen ondergeschikte kwesties zijn. De oorzaken van elk ongeluk zullen moeten worden opgehelderd, maar er is iets dat geen tegenspraak duldt: verwaarlozing van veiligheid kan gevolgen hebben die geen latere uitleg kan herstellen.
Misschien ontdekt iemand op een dag dat het onderhoud van een stad ook regeringswerk is. En dat wachten tot er een ongeluk gebeurt om in te grijpen geen beheer is. Dat is onverantwoordelijkheid.
Want zebrapadenoversteekplaatsen kunnen opnieuw worden geschilderd. Levens die verloren gaan, niet.